ភ្នំពេញ៖សម្តេចអគ្គមហាពញាចក្រី ហេង សំរិន ប្រធានរដ្ឋសភា បានអញ្ជើញដឹកនាំសម័យប្រជុំរដ្ឋសភាលើកទី៥ នីតិកាលទី៦ នៅព្រឹកថ្ងៃចន្ទ ទី២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០ ដើម្បីពិភាក្សា និងអនុម័តសេចក្តីព្រាងច្បាប់ចំនួន៦។

សេចក្តីព្រាងច្បាប់ដែលរដ្ឋសភាលើកយកមកពិភាក្សា អនុម័តនាពេលនេះនឹងក្លាយជាច្បាប់សម្រាប់រាជរដ្ឋាភិបាលយកទៅអនុវត្តក្នុងការដឹកនាំប្រទេសជាតិ ទាំងកិច្ចការក្នុងប្រទេសនិងដើម្បីបង្កើនកិច្ចសហប្រតិបត្តិការជាមួយប្រទេសជិតខាង ប្រទេសជាមិត្តក្នុងតំបន់ និងសកលលោក លើការងារកិច្ចការព្រំដែន ពាណិជ្ជកម្ម និងសន្តិសុខ ជាដើម។

សេចក្តីព្រាងច្បាប់ទាំងនោះមាន៖

១-សេចក្តីព្រាងច្បាប់ស្តីពីការអនុម័តយល់ព្រមលើពិធីសារខណ្ឌសីមា និងបោះបង្គោលព្រំដែនរវាងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា និងសាធារណរដ្ឋសង្គមនិយមវៀតណាម។

២-សេចក្តីព្រាងច្បាប់ស្តីពីការអនុម័តយល់ព្រមលើសន្ធិសញ្ញាស្តីពី ការហាមឃាត់អាវុធនុយក្លេអ៊ែរ។

៣-ការពិភាក្សានិងអនុម័តសេចក្តីព្រាងច្បាប់ស្តីពី ការអនុម័តយល់ព្រមលើពិធីសារទីមួយ ធ្វើវិសោធនកម្មកិច្ចព្រមព្រៀង ស្តីពីភាពជាដៃគូសេដ្ឋកិច្ចទូលំទូលាយ រវាងរដ្ឋជាសមាជិក សមាគមប្រជាជាតិអាស៊ីអាគ្នេយ៍ និងជប៉ុន។

៤-សេចក្តីព្រាងច្បាប់ស្តីពី ការអនុម័តយល់ព្រមលើពិធីសារ អនុវត្តកញ្ចប់សន្យាទី១០ ក្រោមកិច្ចព្រមព្រៀងក្របខ័ណ្ឌអាស៊ានស្តីពីសេវាកម្ម។

៥-សេចក្តីព្រាងច្បាប់ ស្តីពីការអនុម័តយល់ព្រមលើកិច្ចព្រមព្រៀង ស្តីពីការវិនិយោគក្រោមកិច្ចព្រមព្រៀងក្របខ័ណ្ឌ ស្តីពីសហប្រតិបត្តិការសេដ្ឋកិច្ចទូលំទូលាយ រវាងសមាគមប្រជាជាតិអាស៊ីអាគ្នេយ៍ និងសាធារណរដ្ឋឥណ្ឌា។

៦-សេចក្តីព្រាងច្បាប់ស្តីពី ការអនុម័តយល់ព្រមលើកិច្ចព្រមព្រៀង ស្តីពីការវិនិយោគរវាងបណ្តារដ្ឋសមាជិកនៃសមាគមប្រជាជាតិអាស៊ី- អាគ្នេយ៍ និងរដ្ឋាភិបាលនៃតំបន់រដ្ឋបាលពិសេសហុងកុងនៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន៕SRP

ភ្នំពេញ៖ខេត្តសៀមរាបទទួលបានភ្ញៀវច្រើនជាងគេ រយៈពេល ៣ថ្ងៃ នៃថ្ងៃឈប់សម្រាកព្រះរាជពិធីគ្រងរាជសម្បត្តិរបស់ព្រះមហាក្សត្រ និងពិធីបុណ្យអុំទូក ដោយភ្ញៀវទេសចរជាង ៤១ម៉ឺននាក់ ដើរលេងកម្សាន្ដនៅទូទាំងប្រទេស។

រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងទេសចរណ៍ លោកថោង ខុន បានឱ្យដឹងថាក្នុងឱកាសថ្ងៃឈប់សម្រាក ព្រះរាជពិធីគ្រងព្រះបរមរាជសម្បត្តិរបស់ព្រះមហាក្សត្រ និងរយៈពេលថ្ងៃ២ នៃព្រះរាជពិធីបុណ្យអុំទុក បណ្ដែតប្រទីប និងសំពះព្រះខែ អកអំបុក មានភ្ញៀវទេសចរជាង ៤១ម៉ឺននាក់ ដើរលេងកម្សាន្ដនៅទូទាំងប្រទេស។

រដ្ឋមន្ដ្រី ថោង ខុន បានបញ្ជាក់នៅថ្ងៃទី០២ ខែវិច្ឆិកា នេះថា រយៈពេល៣ថ្ងៃកន្លងមកនេះ គឺថ្ងៃទី២៩ ដល់ថ្ងៃទី៣១ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២០ ភ្ញៀវទេសចរផ្ទៃក្នុង ដែលរួមមានប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ និងភ្ញៀវបរទេសផ្ទៃក្នុង ដែលបានដើរកម្សាន្ត សរុបមាន៤១៨,០៨៩នាក់ ក្នុងនោះ ភ្ញៀវជាតិ មានចំនួន៤១៨,០៩៦នាក់ និងភ្ញៀវបរទេសផ្ទៃក្នុង មានចំនួន ៥,៩៩៣នាក់។

រដ្ឋមន្ដ្រី បានបន្ដទៀតថា គោលដៅទេសចរណ៍សំខាន់ៗ មួយចំនួនមាន៖

* ខេត្តសៀមរាប៖ ១១១,១១១នាក់
* ខេត្តកំពត៖ ៤៩,៤៦០នាក់
* ខេត្តព្រះសីហនុ៖ ៣៨,៦៣៧នាក់
* ខេត្តកណ្តាល៖ ២៩,៥៤០នាក់
* ខេត្តកែប៖ ២៣,១២៨នាក់
* ខេត្តកំពង់ស្ពឺ៖ ២០,៧៧៥នាក់
* ខេត្តមណ្ឌលគិរី៖ ១៧,២២៩នាក់
* ខេត្តកោះកុង៖ ១៥,៨៨៧នាក់។

ដោយឡែកក្រៅពីចំនួនជាង៤១ ម៉ឺននាក់ខាងលើ តាមការវាយតម្លៃរបស់អាជ្ញាធររាជធានីភ្នំពេញ មានបងប្អូនប្រជាពលរដ្ឋប្រមាណ ៣០ ម៉ឺននាក់ផ្សេងទៀត ដែលបានដើរកម្សាន្តនៅគោលដៅសំខាន់ៗ ពិសេសនៅតំបន់កោះពេជ្រ ទស្សនាកាំជ្រួចនៅមាត់ទន្លេមុខព្រះបរមរាជវាំង តំបន់កម្សាន្តជ្រោយចង្វារ និងតំបន់វិមាន ឈ្នះ ឈ្នះ នារយៈពេល២ថ្ងៃកន្លងមក នៃព្រះរាជពិធីបុណ្យអុំទូក។

ជាការកត់សម្គាល់ ដោយពុំមានការប្រារព្ធពិធីអុំទូកផ្លូវការ នៅរាជធានីភ្នំពេញ ហើយតាមបណ្តាខេត្ត ក៏មិនមានការរៀបចំពិធីបុណ្យអុំទូកដូចរាល់ឆ្នាំ និងអាស្រ័យដោយបញ្ហាទឹកជំនន់ ចំនួនភ្ញៀវទេសចរផ្ទែក្នុង មានការថយចុះធៀបឆ្នាំមុន។ បញ្ហាទឹកជំនន់ ក៏បានធ្វើឱ្យការដើរកម្សាន្ត ទៅគោលដៅទេសចរណ៍ មួយចំនួន មានការលំបាក ដូចនៅតំបន់ពាយព្យ (រួមមានខេត្តបាត់ដំបង បន្ទាយមានជ័យ ប៉ៃលិន និងពោធិ៍សាត់) ទទួលបានភ្ញៀវត្រឹមប្រមា២៦,៤២៦នាក់ ខណៈដែលតំបន់ឆ្នេរសមុទ្រដែលធ្លាប់មានភ្ញៀវទៅកម្សាន្តច្រើន ក៏ទទួលភ្ញៀវបានត្រឹមតែប្រមាណ ១២៧,១១២នាក់។

ប៉ុន្តែទោះយ៉ាងណា ខេត្តសៀមរាប នៅតែជាគោលដៅពេញនិយម ដោយបានទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរបាន ១១១,១១១នាក់ ដែលភាគច្រើន បានទៅទស្សនាតំបន់រមណីយដ្ឋាន និងសហគមន៍នានា ក្នុងខេត្តដូចជា តំបន់ប្រាសាទអង្គរវត្ត ឧទ្យានជាតិភ្នំគូលែន សហគមន៍ព្រៃទឹកជប់ខ្នារពោធិ៍ សហគមន៍ត្រាវកុដិ សហគមន៍បឹងឈូកបន្ទាយស្រី រមណីយដ្ឋានភូមិវប្បធម៌កម្ពុជាជាដើម។

បើតាមរដ្ឋមន្ដ្រី ថោង ខុន ពាក់ព័ន្ធការទប់ស្កាត់ការរីករាលដាលជំងឺកូវីដ-១៩ ក្រសួងទេសចរណ៍ បានដាក់ចេញសារាចរណែនាំមួយ កាលពីថ្ងៃទី២៦ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២០ ឱ្យមន្ទីរទេសចរណ៍រាជធានី-ខេត្ត និងគ្រប់គោលដៅទេសចរណ៍ទាំងអស់ ពង្រឹងការអនុវត្តតាមប្រសាសន៍ក្រើនរំលឹក របស់សម្តេច ហ៊ុន សែន ការណែនាំរបស់ក្រសួងសុខាភិបាល និងវិធានសុវត្ថិភាពទេសចរណ៍ ដោយត្រូវសហការយ៉ាងជិតស្និតជាមួយ គណៈបញ្ជាការឯកភាពរាជធានីខេត្ត៕SRP

ភ្នំពេញ៖សម្តេចតេជោហ៊ុន សែននាយករដ្ឋមន្ត្រី តាមរយៈទំព័រផេកហ្វេសប៊ុកផ្លូវការ របស់សម្តេច នៅព្រឹកនេះបានសរសេរថា៖
ថ្ងៃ១០ វិច្ឆិកា ២០២០ខាងមុខនេះជាខួបលើកទី៤៤ឆ្នាំនៃការស្លាប់យ៉ាងវេទនារបស់កូនប្រុសច្បងរបស់ខ្ញុំ(១០ វិច្ឆិកា ១៩៧៦-១០ វិច្ឆិកា ២០២០)។ លើកនេះខ្ញុំចង់រៀបរាប់នូវដំណើររឿងទាក់ទងនឹងការស្លាប់របស់កូនខ្ញុំ។
ខ្ញុំ និងភរិយា បានរៀបការនៅថ្ងៃ៥ មករា ១៩៧៦ ពិតមែនតែក្រោយរៀបការប្តីប្រពន្ធយើងមិនបានរស់នៅជាមួយគ្នាដោយសារពួកអង្គការយកភរិយាខ្ញុំទៅលត់ដំឱ្យលើកប្រព័ន្ធភ្លឺស្រែ ប៉ុន្តែខ្ញុំតែងតែខិតខំរកពេលទៅជួបភរិយាខ្ញុំ។ ក្នុងអំឡុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ១៩៧៦ ភរិយាខ្ញុំចាប់មានផ្ទៃពោះហើយធ្វើឱ្យនាងចាញ់កូនយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះមានផ្ទៃពោះ និងចាញ់កូនក៏ភរិយាខ្ញុំនៅតែខិតខំធ្វើការយ៉ាងលំបាកតាមការចាត់តាំងរបស់អង្គការសុីអត់សុីឃ្លានដូចប្រជាជនកម្ពុជាទូទាំងប្រទេសផ្សេងទៀតដែរ។ ប្តីប្រពន្ធយើងពិតជាកំសត់ យើងមិនដែលបានរស់នៅជាមួយគ្នាលើសពីមួយសប្តាហ៍ឡើយ ខ្ញុំតែងស្រក់ទឹកភ្នែកអាណិតប្រពន្ធពេលនាងចាញ់កូន និងមានជម្ងឺដោយសារធ្វើការធ្ងន់ហួសកម្លាំង។
ក្នុងខែតុលា ១៩៧៦ ខ្ញុំបានសុំអង្គការយកភរិយាខ្ញុំទៅទីបញ្ជាការកងវរសេនាធំដែលបោះទីតាំងនៅភូមិកោះថ្ម ឃុំទន្លូង ស្រុកមេមត់(ពេលនោះគេបង្កើតជាស្រុកត្រមូង)មុនបញ្ជូននាងទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យ។ យុទ្ធមិត្តក្នុងអង្គភាពក៏ដូចជាប្រជាជននៅភូមិកោះថ្ម និងភូមិក្តុលបានផ្តល់មតិមកខ្ញុំថា ទុកភរិយាខ្ញុំឱ្យឆ្លងទន្លេនៅក្នុងអង្គភាពដោយឆ្មបបុរាណ។ ដោយសារការព្រួយបារម្ភអំពីការឆ្លងទន្លេកូនដំបូងហើយដែលអាចឈានដល់ការវះកាត់ខ្ញុំ និងភរិយាបានពិភាក្សាគ្នាហើយសម្រេចថាត្រូវឆ្លងទន្លេនៅមន្ទីរពេទ្យសុវត្តិភាពជាង។ ចុងខែតុលា ១៩៧៦ ខ្ញុំបានបញ្ជូនភរិយាខ្ញុំ មកកាន់មន្ទីរពេទ្យតំបន់ដែលមានទីតាំង នៅស្រុកមេមត់(ពេលនេះជាវិទ្យាល័យមេមត់)។ នៅមន្ទីរពេទ្យ មានគ្រូពេទ្យស្ត្រីម្នាក់ជាពេទ្យឆ្មបដែលធ្លាប់រៀនពេទ្យជាមួយភរិយាខ្ញុំ ដែលជាពេទ្យឆ្មបដូចគ្នា។ ឯប្រធានមន្ទីរពេទ្យគឺជាមនុស្សល្អនិងរាប់អានជាមួយខ្ញុំច្រើនឆ្នាំមកហើយ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានការជឿទុកចិត្តទៅលើមន្ទីរពេទ្យនេះ។ ជាអកុសលតាំងពីពេលយកភរិយាចូលមន្ទីរពេទ្យនាចុងខែតុលា ១៩៧៦ ខ្ញុំពុំដែលបានទៅជួបភរិយាខ្ញុំទេ ដោយសារជាប់កិច្ចការផង និងប្រធានយោធាតំបន់ដែលមកនៅអង្គភាពខ្ញុំ ខ្វះអាធ្យាស្រ័យផងដែលមិនអាចសុំច្បាប់ទៅមើលប្រពន្ធបាន។
ដូចទេវតាបានរៀបចំនៅល្ងាចថ្ងៃទី៩ ខែវិច្ឆិកា ១៩៧៦ ប្រធានយោធាតំបន់បានប្រាប់ខ្ញុំថា ព្រឹកស្អែក(១០ វិច្ឆិកា) សែនឯង ត្រូវធ្វើដំណើរជាមួយខ្ញុំទៅស្រុកពាមជីលាំង(ស្រុកពាមជីលាំងបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ១៩៧៣ ដោយយកឃុំខ្លះនៃស្រុកត្បូងឃ្មុំ និងឃុំខ្លះនៃស្រុកក្រូចឆ្នា)។ ខ្ញុំត្រេកអរខ្លាំងណាស់ហើយសង្ឃឹមថា និងបានចូលមើលប្រពន្ធនៅមន្ទីរពេទ្យព្រោះផ្លូវធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិលេខ៧ ដែលមន្ទីរពេទ្យនៅជាប់និងផ្លូវស្រាប់។ ជាមួយនឹងការរីករាយខ្ញុំក៏មានការងឿងឆ្ងល់លើប្រធានយោធាតំបន់រូបនេះដោយសារការធ្វើដំណើរទៅស្រុកពាមជីលាំងគឺទៅរកនារី១០០នាក់ដើម្បីរៀបការឱ្យយុទ្ធជនពិការដែលជាកិច្ចការរបស់ស្នងការនយោបាយ មិនមែនរូបខ្ញុំដែលទទួលការងារសេនាធិការនោះឡើយ។
ខ្ញុំបានចោទចេញជាសំនួរថាតើគាត់អាចបោកខ្ញុំយកទៅចាប់នៅក្រៅអង្គភាពឬទេ? ព្រោះវាជារបៀបដែលពួកនេះធ្លាប់បានធ្វើពីមុនមកក្នុងការចាប់កម្មាភិបាលយុទ្ធជនវាតែងប្រាប់ថាទៅរៀនឬទៅបំពេញការងារឬបេសកម្មនៅក្រៅអង្គភាព។ បញ្ហាសំខាន់ដែលធ្វើអោយខ្ញុំទទួលបញ្ជាយ៉ាងឆាប់នោះ គឺខ្ញុំចង់ឆ្លៀតចូលមើល រ៉ានី ដែលកំពុងសម្រាកនៅមន្ទីរពេទ្យមេមត់ ព្រោះយើងត្រូវធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិលេខ៧ កាត់តាមមុខមន្ទីរពេទ្យនេះ។ អាស្រ័យដោយនិស្ស័យប្តី និងប្រពន្ធ ឪពុក និងកូននៅយប់ថ្ងៃ៩ ឈានដល់ព្រឹកថ្ងៃទី១០ ខែវិច្ឆិកាឆ្នាំ១៩៧៦ ខ្ញុំដេកមិនលក់សោះ សម្លេងសត្វមៀម ខ្លែងស្រាក និងសត្វផ្សេងៗទៀតបានយំឭកងរំពងចេញពីដើមជ្រៃដ៏ធំ ដែលនៅឃ្លាតពីផ្ទះខ្ញុំប្រហែល៣០ម៉ែត្រ ធ្វើអោយខ្ញុំព្រឺក្បាល។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថានឹងមានហេតុការមិនល្អសម្រាប់ខ្ញុំហើយ ព្រោះតាំងពីធំដឹងក្តីមក ខ្ញុំហាក់មានអ្នកតាមថែរក្សា ដែលអាចអោយខ្ញុំដឹងមុននូវហេតុការណ៍ ដែលនឹងកើតនាពេលខាងមុខ ទាំងល្អ ទាំងអាក្រក់ តាមរយៈនៃការយល់សប្តិឬតាមរយៈសត្វយំ ឬប្រផ្នូលផ្សេងៗទៀត។ល។ យប់នោះខ្ញុំនឹក រ៉ានី ខ្លាំងណាស់ ហើយគិតថា រ៉ានី អាចឆ្លងទន្លេយប់នេះ។ ខ្ញុំដេកមិនលក់សោះ ហើយក្រោយម៉ោង១២យប់ សត្វមិនគ្រាន់តែនៅដើមជ្រៃប៉ុណ្ណោះទេដែលយំ តែនៅដើមឈើក្រៅបន្ទាយក៏ស្រែកយំគួរអោយតក់ស្លុត។ ក្រោយម៉ោង១២យប់ ជាពេលដែល រ៉ានី ចាប់ផ្តើមឈឺពោះឆ្លងទន្លេ។ ម៉ោងប្រហែល២រំលងអាធ្រាតចូលដល់ថ្ងៃទី១០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៧៦ ខ្ញុំចេញមកក្រៅផ្ទះ ឃើញភ្លើងហោះចេញពីដើមជ្រៃទៅកន្លែងផ្សេង និងពីកន្លែងផ្សេងមកដើមជ្រៃវិញ។ សម្លេងសត្វយំកាន់តែកងរំពងខ្លាំងឡើង ហាក់ចង់ដាស់តឿនខ្ញុំថាខ្ញុំនឹងជួបគ្រោះ។ ខ្ញុំព្រឺក្បាលកាន់តែខ្លាំង និងនឹកទៅដល់ភរិយារបស់ខ្ញុំកាន់តែខ្លាំង។ ខ្ញុំអង្គុយយំម្នាក់ឯងអាណិតខ្លួន អាណិតប្រពន្ធដែលខំមកតាមប្តីក្នុងពេលដែលប្តីមិនអាចការពារ និងថែទាំប្រពន្ធបានរហូតខ្ញុំគិតថាមិនគួរមានប្រពន្ធ មានកូនក្នុងពេលដែលប្រទេសជាតិកំពុងជួបនឹងគ្រោះថ្នាក់បែបនេះទេ។ ខ្ញុំមិនសម្រាកទេ និងបន់អោយ តែមេឃឆាប់ភ្លឺ។ ខ្ញុំបានពិនិត្យសម្ភារៈរបស់ខ្ញុំឡើងវិញ ដែលកាំភ្លើងខ្ញុំបានបញ្ចូលគ្រាប់កាំភ្លើងខ្លីម៉ាក K54សម្រាប់ក្រវ៉ាត់នឹងចង្កេះ និងកាំភ្លើងខ្លីមួយដើមទៀតម៉ាក K59 ដាក់ក្នុងកាបូបស្ពាយរបស់ខ្ញុំ។ កាំភ្លើងទាំង២ដើមបើកសោរត្រៀមប្រយុទ្ធហើយស្រេច ព្រោះបារម្ភប្រធានយោធាតំបន់ បោកខ្ញុំយកទៅ ចាប់ឬសម្លាប់ក្រៅ អង្គភាព។
ម៉ោងប្រមាណ៥ មិនទាន់ភ្លឺផង ប្រធានយោធាតំបន់បានជិះម៉ូតូមកដល់ផ្ទះខ្ញុំ ហើយសួរខ្ញុំថា តើរៀបចំខ្លួនហើយឬនៅ យើងចេញដំណើរទាន់ពេលព្រឹក។ ខ្ញុំបានឆ្លើយតបថា រួចហើយបង។ ប្រធានយោធាតំបន់បានប្រាប់ខ្ញុំថា សែនឯងជាអ្នកជិះម៉ូតូឌុបខ្ញុំ។ ពេលនោះខ្ញុំគិតថាពិតជាមិនស្រួលហើយ ហេតុអីគាត់អោយ ខ្ញុំជិះម៉ូតូឌុបគាត់ទៅទៅវិញ? ឆ្លៀតពេលមិនទាន់ចេញពីផ្ទះ ខ្ញុំបានដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដកយកកាំភ្លើងចេញពីស្រោមមកសៀតនឹងចង្កេះឆ្វេងវិញងាយស្រួលប្រើដៃស្តាំដកចេញហើយបាញ់តែម្តង។ ពេលជិះម៉ូតូចេញមកតាមផ្លូវខ្ញុំគិតថាប្រសិនម្នាក់នេះដកកាំភ្លើងភ្ជង់ខ្ញុំពីក្រោយ ខ្ញុំត្រូវផ្តួលម៉ូតូភ្លាមដើម្បីឱ្យដួលទាំងអស់គ្នា និងដើម្បីកុំអោយគាត់បាញ់ខ្ញុំពីក្រោយបាន។ ខ្ញុំត្រូវជិះម៉ូតូអោយលឿន ព្រោះគាត់ពិតជាមិនហ៊ានបាញ់ទេនៅពេលម៉ូតូនៅមានល្បឿនលឿន។ នេះជាការដែលខ្ញុំគិតដើម្បីការពារជីវិតនាពេលនោះ តែរឿងបែបនេះមិនបានកើតឡើងនាពេលនោះទេ ដូចនេះបានជាខ្ញុំយកការសន្ឋិដ្ឋានមួយថាមូលហេតុដែលគាត់អោយខ្ញុំជិះម៉ូតូឌុបគាត់អាចបណ្តាលមកពីគាត់មិនទុកចិត្តខ្ញុំ ខ្លាចខ្ញុំបាញ់គាត់ពីក្រោយដូច ដែលខ្ញុំគិតទៅលើរូបគាត់នៅពីក្រោយខ្ញុំដែរ។ ផ្លូវជាតិលេខ៧ ពីឃុំទន្លូង មកមន្ទីរពេទ្យនៅអនុវិទ្យាល័យមេមត់ ទទួលរងការខូចខាតយ៉ាងខ្លាំងតាំងពី ឆ្នាំ១៩៧០-១៩៧១ ពេលដែលកងទ័ពអាមេរិក និងវៀតណាមខាងត្បូង បញ្ជូនរថក្រោះមកបើកបរលើផ្លូវនេះនៅពេលដែលគេចូលឈ្លានពានកម្ពុជានាពេលនោះ។ ដូចនេះទោះត្រូវជិះលឿន ក្នុងចម្ងាយផ្លូវជាង៣០គីឡូម៉ែត្រ យើងត្រូវប្រើពេលប្រមាណមួយម៉ោង។ ចេញមកម៉ោងជាង៥ មកដល់មន្ទីរពេទ្យម៉ោងជាង៦ព្រឹក។ ពេលដល់មន្ទីរពេទ្យ ខ្ញុំបត់ម៉ូតូចូលមន្ទីរពេទ្យប្រធានយោធាតំបន់សួរខ្ញុំថា ចូលមន្ទីរពេទ្យធ្វើអី? ខ្ញុំឆ្លើយថាចូលមើលប្រពន្ធខ្ញុំបន្តិច ព្រោះគាត់សម្រាកពេទ្យនៅទីនេះ។ គាត់ថាតែបន្តិចទេណាប្រញាប់ធ្វើដំណើរទាន់ព្រឹក។ ក្រោយម៉ោង៦ព្រឹក ភាពតក់ស្លុតបានកើតឡើងសម្រាប់រូបខ្ញុំ គឺនៅពេលដែលខ្ញុំបានចូលដល់មន្ទីរពេទ្យ មានស្ត្រីដែលសម្រាកព្យាបាលជាមួយភរិយាខ្ញុំ បានស្រែកប្រាប់ខ្ញុំថា ប្អូនប្រពន្ធ ប្អូនឆ្លងទន្លេ ឯកូនស្លាប់ហើយ។ ឯបងៗផ្សេងទៀតស្រែកថា រ៉ានី ឆ្លងទន្លេ ឯកូនស្លាប់ហើយ។ មានបងស្រីម្នាក់បាននិយាយថារវល់ទៅណាមិនមកមើលប្រពន្ធ ទុកអោយប្រពន្ធឆ្លងទន្លេតែឯង។ល។
ខ្ញុំពុំឆ្លើយតបជាមួយពួកគាត់ទេ តែប្រឹងរត់សំដៅទៅបន្ទប់សម្រាលកូនដែលបិទទ្វារជិត ខ្ញុំរុញទ្វារបើក ឡើងមិនឃើញ រ៉ានី ទេព្រោះពេទ្យបានបញ្ជូន រ៉ានី នៅបន្ទប់សម្រាកមួយផ្សេងទៀត។ និស្ស័យឪពុក និងកូន ខ្ញុំ បែរជាសម្លឹងទៅឃើញទារកមួយដែលកំពុងហូរឈាមចេញតាមមាត់ មានស្លាកស្នាម និងឆ្អឹងខ្នងប៉ះនឹងជ្រុងគ្រែបាក់ឆ្អឹងខ្នង និងមានប្រឡាក់ដី។ នោះគឺកូននេះកើតមកត្រូវពេទ្យធ្វើអោយរបូតពីដៃធ្លាក់ទៅលើជ្រុងគ្រែ ហើយធ្លាក់ទៅដី ទើបរើសពីដី មកដាក់ចោលលើគ្រែវិញ។ ដោយឃើញ កូននៅហូរឈាមតាមមាត់នៅឡើយ ខ្ញុំប្រឹងស្រែកអោយគេជួយសង្រ្គោះជីវិតកូនខ្ញុំ។ អ្នកជម្ងឺជា ស្ត្រី៥នាក់បានចូលមកជួយមើលដោយក្តីអាណិត បន្តិចក្រោយមកប្រធានមន្ទីរពេទ្យក៏បានចូលមកដល់។ គាត់ក៏ជាមនុស្សល្អម្នាក់បានសំដែង នូវការសោកស្តាយ និងសុំការអាធ្យាស្រ័យជំនួសគ្រូពេទ្យ ដែលធ្វើការធ្វេសប្រហែស ធ្វើអោយមានរឿងសោកនាដកម្មនេះកើតឡើង។ ខ្ញុំបានស្នើសុំប្រធានមន្ទីរពេទ្យអោយជួយរកចបកាប់ដើម្បីខ្ញុំយកសាកសពកូនខ្ញុំទៅកប់ប៉ុន្តែស្រាប់តែប្រធានយោធាតំបន់ស្រែកពីមាត់ទ្វារមកថា មិនបាច់យកខ្មោចកូននេះទៅកប់ខ្លួនឯងទេ មានពេទ្យយកទៅកប់ហើយ។ ពេលឃើញប្រធានយោធាតំបន់មកដល់ ខ្ញុំក៏បានស្នើសុំទៅគាត់ ដោយពាក្យរាបសារទាំងទឹកភ្នែកថា ខ្ញុំសុំអនុញ្ញាតពីបងដើម្បីយកសពកូនទៅកប់ និងនៅមើលថែប្រពន្ទខ្ញុំ ដែលទើបឆ្លងទន្លេ។ អាឃោរឃៅមួយនេះចាប់ផ្តើមបញ្ចេញនូវសារជាតិរបស់វាមកហើយ វាមិនគ្រាន់តែមិនចូលរួមសោកស្តាយនូវការបាត់បង់ដ៏ធំធេងរបស់ខ្ញុំ តែវាបែរជាយកពេលនេះមកបំបាក់ស្មារតីខ្ញុំទៀតផង។ ចម្លើយរបស់វាមកកាន់ខ្ញុំដំបូងវានិយាយថា ចរិតពួកអនុធនមិនកែប្រែសោះ កម្មសិទ្ធិ មនោសញ្ចេតនាក្រាស់ មិត្តឯងមិនមែនគ្រូពេទ្យទេ បើមិត្តឯងនៅក៏អាកូននេះមិនរស់ឡើងវិញដែរ។ មានពេទ្យយកខ្មោចកូននេះ ទៅកប់ហើយមិនបាច់កប់ខ្លួនឯងទេ។ ការងារអង្គការសំខាន់ជាងការងារបុគ្គល។ ឮសំដីបែបនេះកំហឹងខ្ញុំក្តៅរោលរាលពេញខ្លួន តែការអត់ធ្មត់គឺជារឿងចាំបាច់ ព្រោះការដឹកនាំការតស៊ូរំដោះប្រទេសពីពួកអង្គការទើបអស់មនុស្សបែបតិរច្ឆាននេះ។ មុនវាដើរចេញទៅ វាប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំទៅចាំនៅខាងក្រៅ១៥នាទី ត្រូវចេញដំណើរ។ ប្រធានមន្ទីរពេទ្យដែលនៅទីនោះដែរ សំដែងការហួសចិត្តផង និងភ័យខ្លាចផង ហើយចូលរួមអាណិតអាសូរដល់ខ្ញុំ។ ជាមួយទឹកភ្នែកដែលស្រក់មកមិនឈប់ ខ្ញុំបានទាញយកក្រម៉ា ពីករខ្ញុំដែលសើមដោយទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំមករុំសពកូនរបស់ខ្ញុំហើយស្នើសុំប្រធានមន្ទីរពេទ្យអោយជួយរកក្រដាស់សរសេរអក្សរថា (កំសត់) ដាក់ក្នុងកូនដប ដើម្បីយកទៅកប់ជាមួយកូនខ្ញុំ។ បំណងរបស់ខ្ញុំគឺដាក់ឈ្មោះកូននេះមានឈ្មោះថា “កំសត់”និងងាយចំណាំ ដោយយើងមានអក្សរនៅក្នុងដបបិទជិត។ ខ្ញុំមិនច្បាស់ថាប្រធានមន្ទីរពេទ្យ ធ្វើតាមសំណូមពរខ្ញុំ ឬអត់នោះទេ ព្រោះតែប៉ុន្មានខែក្រោយមក គាត់ក៏ត្រូវពួកអង្គការចាប់យកទៅសម្លាប់ដែរ។ ដូចនេះហើយ ទើបខ្ញុំមិនដឹងថាសពកូនរបស់ខ្ញុំកប់នៅទីណា ពិតប្រាកដ។ បន្ទាប់ពីរុំសពកូន និងផ្តាំផ្ញើជាមួយប្រធានមន្ទីរពេទ្យរួចហើយ ខ្ញុំប្រញាប់ទៅរក រ៉ានី ដែល កំពុងអាំងភ្លើងនៅបន្ទប់មួយទៀត។ តាមពិត រ៉ានី មិនបានឃើញមុខកូនយ៉ាងណានោះទេ ។ យើងជាប្តីប្រពន្ធក្មេងៗ មើលមុខគ្នាយំដោយការស្តាយស្រណោះ ។ ខ្ញុំមិនមានក្រម៉ាជូតទឹកភ្នែកទៀតទេ ដោយសារក្រម៉ាបានយកទៅរុំសពកូនទៅហើយមានដៃអាវទាំងសងខាងសម្រាប់ជូតទឹកភ្នែកដ៏ឈឺចាប់នេះ។ រ៉ានី ផ្តល់ក្រម៉ាអោយខ្ញុំទាំងខ្លួននាងនៅរងារញ័រញាក់ បន្ទាប់ពីឆ្លងទន្លេទើបបានប្រហែល ជាងមួយម៉ោង។ សាកសពកូនមិនបានយកទៅកប់ ភរិយាទើបឆ្លងទន្លេ មិនបាននៅមើលថែទាំ តើទំហំនៃការឈឺចាប់ប៉ុណ្ណា? តែខ្ញុំបានយកឈ្នះលើចិត្តខ្លួងឯង ដើម្បីធ្វើការងារធំជាង គឺរំដោះប្រជាជន កម្ពុជាចេញពីរបបប្រល័យពូជសាសន៍ ប៉ុល ពត។
ខ្ញុំបន្តដំណើរជាមួយប្រធានយោធាតំបន់ទៅឃុំពាមជីលាំង ស្រុកពាមជីលាំង នាពេលនោះ និងជាស្រុកត្បូងឃ្មុំ នាពេលនេះ។ នេះជាការធ្វើដំណើរដោយបង្ខំចិត្ត ក្នុងពេលដែលវិញ្ញាណទាំងអស់នៅជាមួយភរិយាដ៏កំសត់ និងការសោកស្តាយចំពោះកូនដែលបាត់បង់ជីវិតទៅ។ យើងបានធ្វើដំណើរ និងធ្វើការនៅទីនោះមួយយប់ និងមួយព្រឹក ពេលរសៀល ថ្ងៃទី១១ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៧៦ ពួកយើងបានធ្វើដំណើរត្រឡប់មកអង្គភាពវិញ។ ក្នុងពេលធ្វើដំណើរ ខ្ញុំបានឆ្លៀតស្នើសុំប្រធានយោធាតំបន់សារជាថ្មីម្តងទៀត ដើម្បីបាននៅមើលថែទាំភរិយាខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែសំណើដដែលចម្លើយក៏ដដែលដែរ បន្ថែមដោយការអប់រំមកលើខ្ញុំថាខ្វះចរិតដាច់ខាតក្រោយពេលមានប្រពន្ធ។ ខ្ញុំខឹងខ្លាំងណាស់ស្ទើរតែអត់ទ្រាំមិនបាន បំរុងទាញកាំភ្លើងបាញ់អាចង្រៃនេះនៅម្តុំបុស្តតាកុក ចន្លោះភូមិស្អំ និងភូមិដារ ដែលពេលនោះមានសុទ្ធតែព្រៃគ្មានមនុស្ស ស្រែ ចំការ ផ្ទះសម្បែង ដូចពេលនេះទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែអត់ធ្មត់បាន ដើម្បីដឹកនាំការតស៊ូ មួយដែលខ្លួនបានម្ចាស់ការរៀបចំកម្លាំងជាបណ្តាញសម្ងាត់មួយចំនួនរួចមកហើយ និងដែលមានមួយចំនួនត្រូវគេចាប់ខ្លួនរួចទៅហើយដូចនេះចលនាតស៊ូត្រូវតែមានជាបន្ត មិនអាចបាត់បង់ដោយសារកំហឹងរបស់ខ្ញុំបានឡើយ។ ម៉ោងប្រហែល៤ល្ងាច ម៉ូតូមកដល់មុខមន្ទីរពេទ្យ ខ្ញុំឈប់ម៉ូតូដោយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ ព្រោះខ្ញុំជាអ្នកជិះស្រាប់។ ខ្ញុំដើរចូលទៅបន្ទប់ដែល រ៉ានី សម្រាកពិនិត្យឃើញ រ៉ានី ហើមមុខ ហើមខ្លួន បន្ទាប់ពីឆ្លងទន្លេបានប្រហែល៣៥ម៉ោង។ ដោយសារ រ៉ានី ជាគ្រូពេទ្យឆ្មបស្រាប់ នាងបានប្រាប់ខ្ញុំថា អាចមកពីពេទ្យកាយទម្លាក់សុកមិនអស់។ ពួកយើងបាន ត្រឹមទឹកភ្នែក តែ រ៉ានី ហាក់រឹងប៉ឹងជាងខ្ញុំ និងយល់ពីការងារដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើ ទោះខ្ញុំមិនដែលប្រាប់នាងក៏ដោយ។ ខ្ញុំចាកចេញទាំងទឹកភ្នែកដោយការអាណិតភរិយា និងពុំបានទៅសួរប្រធានមន្ទីរពេទ្យអំពីទីកន្លែងដែលកប់សាកសពកូនខ្ញុំដែរ។ មកដល់អង្គភាព ខ្ញុំបានយករឿងនេះទៅជម្រាបប្រធាននយោបាយអង្គភាព ដែលគាត់ជាមនុស្សចិត្តបុណ្យម្នាក់ និងមានអាយុប្រហែលឪពុកខ្ញុំ។ គាត់បានអនុញ្ញាតអោយយក រ៉ានី ទៅព្យាបាលនៅអង្គភាព។ គាត់បានសំដែងនូវការហួសចិត្តចំពោះទង្វើប្រធានយោធាតំបន់មកលើខ្ញុំ ហើយប្រាប់ខ្ញុំថាម្នាក់នេះជាអតីតចោរលួចគោអ្នកស្រុកទៅលក់អោយវៀតកុង នៅតាមព្រំដែនកម្ពុជា វៀតណាម។ ដល់ប៉ូលីសតាមរកចាប់ក៏រត់ចូលព្រៃតស៊ូជាមួយខ្មែរក្រហមក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៦៨ ទើបគេក្លាយជាអ្នកមានអំណាចដ៏អស្ចារ្យក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។ ប្រហែលដោយសារប្រធាននយោបាយអង្គភាពបានប្រាប់ទៅគាត់ថាខ្ញុំអន់ចិត្ត និងដោយសារយុទ្ធជនក្នុងអង្គភាពនេះស្ថិតក្រោមបញ្ជាខ្ញុំ ទើបធ្វើអោយប្រធានយោធាតំបន់រូបនេះចាកចេញពីអង្គភាពតាំងពីព្រលប់ថ្ងៃទី១១ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៧៦ ទៅរស់នៅទីបញ្ជាការយោធាតំបន់នៅចំការដូង ស្រុកមេមត់ ដែលទើបកសាងរួច។ មុនពេលភ្លឺ ព្រឹកថ្ងៃទី១២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៧៦ ខ្ញុំប្រញាប់ចេញទៅមន្ទីរពេទ្យ ដើម្បីដឹកយក រ៉ានី មកអង្គភាពរបស់ខ្ញុំ ដែលបោះទីតាំងនៅភូមិកោះថ្ម ឃុំទន្លូង។ ពេលមកដល់ក្រឡេកឃើញយុទ្ធមិត្តខ្ញុំ បានជួយរៀបចំបន្ទប់ជញ្ជាំងភ្ជល់អោយខ្ញុំ។ ពួកគេបានដឹងពីរឿងកូនខ្ញុំស្លាប់ និងភរិយាខ្ញុំឈឺ ពួកគេបានចូលរួមសោកស្តាយ និងការលំបាកជាមួយប្តីប្រពន្ធរបស់ពួកយើង។ ជាសំណាង ល្អដែលខ្ញុំបានយក រ៉ានី មកអោយឆ្មបបុរាណកាយទម្លាក់សុកទាន់ពេល បើពុំនោះទេនឹងទៅជាក្រឡាភ្លើង និងឈានទៅគ្រោះថ្នាក់ដល់ជិវិតជាមិនខានឡើយ ។ ខ្ញុំបានបំពេញភារកិច្ចជាស្វាមីពិតប្រាកដសម្រាប់ភរិយាមួយរូប ដែលបានលះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីរូបខ្ញុំដែលជាជនពិការម្នាក់។ ខ្ញុំរកបានអុសល្អៗដើម្បីដុតកំដៅដែលជំនាន់ដើមហៅថា(អាំងភ្លើង) ក្រោយឆ្លងទន្លេរួច។ ឆ្នាំ១៩៧៦ ត្រូវនឹងឆ្នាំដែលមានធាតុអាកាសត្រជាក់ណាស់។ រ៉ានី មិនចេះផឹកស្រា ដែលខ្ញុំបានផ្សំទុកជាមួយសត្វអាញី និងទឹកឃ្មុំ។ ដូចនេះខ្ញុំត្រូវរកវិធីផ្សំថ្នាំតាមចាស់ៗនិយាយប្រាប់។ ខ្ញុំក្លាយជាអ្នកចេះផ្សំថ្នាំដើម្បីសុខភាពភរិយា។ សក់ក្បាលរបស់ខ្ញុំសំបូរដោយផេះ ព្រោះត្រូវផ្លុំភ្លើងដាំថ្នាំដាំបាយបំរើភរិយា។ រៀងរាល់ព្រឹក ក្នុងចន្លោះម៉ោង៤ ដល់ម៉ោងជាង៥ ខ្ញុំត្រូវក្រោកពីព្រលឹម ដើម្បីលាបពន្លៃ ត្រាំស្រា និងដុតភ្លើងឱ្យប្រពន្ធ។ ខ្ញុំបំរើ រ៉ានី ដូចបំរើម្តាយចាស់ប្រហែលជាងកន្លះខែ ទើបរឹងដៃរឹងជើង តែខ្ញុំនៅតែចាត់ទុកថា ភរិយាខ្ញុំនៅសសៃខ្ចីនៅឡើយ។ ដូចនេះបានជាខ្ញុំមិនបណ្តោយអោយនាងធ្វើអ្វី ហើយខ្ញុំក៏មិនទៅណាឆ្ងាយចោលនាងដែរ។ ទោះបីជួបការលំបាក តែនេះជាលើកដំបូងហើយ ដែលខ្ញុំបានរស់នៅជាមួយគ្នាលើសមួយសប្តាហ៍បន្ទាប់ពីរៀបការហើយ។ ប្តីប្រពន្ធយើងបានរស់នៅជាមួយគ្នាដោយមិនសូវមានការរំខានពីពួកអង្គការដូចពេលមុនឡើយ។
នេះជាការឈឺចាប់ដែលមិនអាចបំភ្លេចបានចំពោះរឿងរ៉ាវដែលកូនប្រុសច្បង បានស្លាប់តែការឈឹចាប់នោះហើយដែលបានជួយលើកទឹកចិត្តខ្ញុំឱ្យងើបឈរឡើងដើម្បីសង្រ្គោះជាតិចេញពីរបបប្រល័យពូជសាសន៍ ប៉ុល ពត កាលពីខែមករា ឆ្នាំ១៩៧៩៕SRP

ខេត្តកំពង់ចាម៖លោក​​ អ៊ុន​ ចាន់ដា​ អភិបាលខេត្តកំពង់ចាម​ បានថ្លែងជាសាធារណៈ នៅចំពោះមុខប្រជាពលរដ្ឋថា៖ មន្ត្រីដែលនៅចំពោះមុខ លោកយាយ លោកលោក​តា​ ពុក​ម៉ែ​បងប្អូន​នេះ​ គឺជាអ្នកបម្រើបងប្អូន យ៉ាងពិតប្រាកដ។
ដូច្នេះប្រសិន បេី​ពុកម៉ែ​មាន​ការ​អ្វី​ ឬត្រូវការអ្វីនោះ ​សូម​ប្រាប់​មក​អាជ្ញាធរ​យើង​ បេី​រឿង​ដែល​អាជ្ញាធរ​ឃុំ​ និងស្រុក​​ អាច​​ដោះស្រាយ​ចេញ​ នឹងត្រូវ​ដោះស្រាយជូន​ពុកម៉ែ​​ភ្លាមៗ​។ តែបេីរឿងណា​ណា​ ដែលអាជ្ញាធរស្រុកដោះស្រាយមិនចេញទេនោះ គឺ​ថ្នាក់​ដឹក​នាំ​ខេត្ត​នឹងចុះ​ដោះស្រាយ​ជូន​។ បើខេត្ត នៅតែរកដំណោះស្រាយ មិនបានទៀត គឺខេត្តនឹងសុំអន្តរាគមន៍ទៅថ្នាក់
ជាតិ ដេីម្បី​រួមគ្នា​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ជូន​ពលរដ្ឋ ឲ្យខានតែបាន។

អភិបាលខេត្ត ក៏បាន​អំពាវនាវ​ដល់​ពលរដ្ឋ ឲ្យ​ថែរក្សា​សុខភាព​ កុំ​ឲ្យ​មាន​ជម្ងឺ​ដង្កាត់​ផ្សេងៗ​ ដែល​នាំ​ឲ្យ​ខាតបង់​ទាំង​ពេលវេលា​ និង​ថវិកា​ តែ​បេី​ក្នុង​គ្រួសារ​មាន​ជម្ងឺ​ឈឺថ្កាត់​ សូម​​ប្រញាប់ប្រញាល់​បញ្ជួនគាត់​​ទៅ​កាន់​មន្ទីរពេទ្យ​ ដើម្បី​ទទួល​ការ​ព្យាបាល​ភ្លាមៗ​ផង​ដែរ​។

ថ្លែងយ៉ាងដូច្នេះនាឱកាសចែកអំណោយរបស់សម្ដេចតេជោ ហ៊ុន សែន និងសម្ដេចកិត្តិព្រឹទ្ធបណ្ឌិត​ ជូនពលរដ្ឋក្រីក្រ និង​អតីត​យុទ្ធជន​ ចំនួន​២០០​គ្រួសារ​ រស់នៅ​ក្នុង​ឃុំ​អង្គរបាន​ និង​ឃុំ​សូរគង​ ស្រុកកងមាស នៅថ្ងៃទី១ ខែវិច្ឆិកា​ ឆ្នាំ​២០២០​ នេះ។

លោក​​ ណុប រ័ត្ននិមល ប្រធានក្រុមការងារយុវជនគណបក្សខុទ្ធកាល័យ សម្ដេចតេជោ ហ៊ុន សែន បានថ្លែងថា ក្រោមការដឹកនាំរបស់ សម្ដេចតេជោ ហ៊ុន សែន បានអភិវឌ្ឍលើគ្រប់វិស័យ កសាងប្រទេសជាតិ តាំងពីបាតដៃទទេ រហូត​មាន​ការ​រីកចម្រើន​ដូច​សព្វថ្ងៃ​នេះ​។ ដូច្នេះសូមពលរដ្ឋ ចូលរួមថែរក្សាសុខសន្តិភាពនេះ ឲ្យ​បាន​គង់វង្ស​ ដេីម្បី​បន្ត​ការ​អភិវឌ្ឍន៍​ថែមទៀត​។

គួរបញ្ជាក់ថា អំណោយ​របស់​សម្ដេច​តេ​ជោ ហ៊ុន សែន និង​សម្ដេច​កិត្តិ​ព្រឹទ្ធ​បណ្ឌិត ចែកជូន​ពលរដ្ឋទាំង២០០គ្រួសារ ក្នុង​មួយ​គ្រួសារៗ ទទួលបាន អង្ករ ២៥​គី​ឡួ មី ០១​កេស ត្រីខ ០១​យួរ និង​ថវិកា ៤០.០០០​រៀល។

ជាមួយ​នោះ លោក​ ណុប រ័ត្ន​និមល និង​លោកស្រី​ ក៏បាន​​ប្រគេន​បច្ច័យ​កសាង ដល់​វត្ត​កែវ​មុន្នី ចំនួន ៤​លាន​រៀល ផងដែរ៕SRP

ភ្នំពេញ៖សម្ដេចកិត្តិព្រឹទ្ធបណ្ឌិត ប៊ុន រ៉ានី ហ៊ុនសែន ប្រធានកាកបាទក្រហមកម្ពុជា ផ្ញើសារលិខិតគោរពជូនពរ សម្តេចចៅហ្វាវាំង​ វរវៀងជ័យ​ អធិបតីស្រឹង្គារ​ គង់​ សំអុល​ ឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី​ រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងព្រះបរមរាជវាំង​ និងជា​អនុប្រធានអចិន្ត្រៃយ៍​កាកបាទក្រហមកម្ពុជា​ ក្នុងឱកាសចម្រេីនអាយុវឌ្ឍនមង្គលរបស់សម្តេច​។

សារលិខិតជូនពរនោះ មានខ្លឹមសារថា​ «សិ្ថតក្នុងបរិយាកាសដ៏សែនមនោរម្យ នៃពិធីចម្រើនអាយុវឌ្ឍនមង្គល របស់ សម្តេច​ចៅហ្វាវាំង ​ជាបឋម នាងខ្ញុំ រួមនឹង សមាជិក​ សមាជិកា នៃគណៈកម្មាធិការកណ្តាល ព្រមទាំង សហការី គ្រប់លំដាប់ថ្នាក់នៃកាក​បាទ​​ក្រហម​កម្ពុជា សូម​ចូលរួមអបអរសាទរ ដោយមនោសញ្ចេតនាសោមនស្សរីករាយជាអនេកប្បការ និងសូម​គោរព​​​​​ជូន​ពរ បវរមហាប្រសើរ សូម សម្តេច​ចៅហ្វាវាំង​ និង លោកជំទាវ ព្រមទាំងបុត្រា បុត្រី និងចៅៗ ជាទីស្រ​ឡា​ញ់ មាន​សុខភាព​ល្អ​ កម្លាំងពលំ​មាំមួន ប្រាជ្ញាវាងវៃ ជន្មាទីឃា​យឺន​យូរ​ ត្រជាក់ត្រជំសុខដុមរមនា ជាភិយ្យោភា​ព​​តរៀងទៅ។

​ជាមួយវរោកាសដ៏ត្រចះត្រចង់នេះ នាងខ្ញុំ និងសហការី នៃកាក​បាទ​ក្រហម​កម្ពុជា សូមសម្តែងនូវ​សមាន​​ចិត្ត​គោរពអរគុណដោយក្តីស្មោះត្រង់បំផុត និងសូមថ្លែងការកោតសរសើរនូវសក្ខីកម្មជាវិជ្ជមាន​គួរជាទីគោរពស្ញប់​ស្ញែង ចំពោះ​​​វីរភាព របស់ សម្តេច​ចៅហ្វាវាំង​ អនុប្រធានអចិន្ត្រៃយ៍ កាក​បាទ​ក្រហម​កម្ពុជា ដែលបានបូជាកម្លាំងកាយ ប្រាជ្ញា ស្មារតី ទេពកោសល្យ រួមចំណែកដឹកនាំកាក​បាទ​ក្រហម​កម្ពុជាស្របតាមព្រះរាជវីរគំរូ ហ្លួងម៉ែ ជាអម្ចា​ស់ ព្រះប្រធា​ន​កិត្តិយសកាក​បាទ​ក្រហម​កម្ពុជាដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ដោយសម្រេចបាននូវជោគជ័យដ៏គាប់ប្រសើរជា​បន្ត​បន្ទាប់។

ជាថ្មីម្តងទៀត នាងខ្ញុំ និងសហការី នៃកាក​បាទ​ក្រហម​កម្ពុជាទាំងអស់ សូមវន្ទាបួង​សួ​ង​ដល់បារមី​នៃ​វត្ថុ​ស័ក្ដិសិទ្ធិទាំងអស់លើលោក សូម​អភិបាល​គ្រងរក្សា សម្ដេចចៅហ្វាវាំង វរវៀងជ័យ អធិបតីស្រឹង្គារ និង លោក​​​​ជំទាវ ព្រមទាំង ក្រុមគ្រួសារ សូមសមប្រកបដោយ​ព្រះពុទ្ធពរទាំង៤ប្រការ គឺ អាយុ វណ្ណៈ សុខៈ ពលៈ កុំបី​ឃ្លៀង​​​​​ឃ្លាត​ឡើយ។»

ខាងក្រោមនេះ ជាខ្លឹមសារទាំងស្រុងនៃសារលិខិតរបស់ សម្តេចកិត្តិព្រឹទ្ធបណ្ឌិត ផ្ញេីជូន​ សម្តេចចៅហ្វាវាំង​ គង់​ សំអុល​ ៖

ភ្នំពេញ៖ក្រសួងកសិកម្មបានប្រកាសថា៖ លទ្ធផលនៃការនាំចេញអង្ករដែលបានឆ្លងកាត់ការត្រួតពិនិត្យភូតគាមអនាម័យ ក្នុងរយៈពេល ១០ខែដើមឆ្នាំ២០២០ សម្រេចបាន ៥៣៦ ៣០៥ តោន ដែលក្នុងនេះមាន៖ អង្ករក្រអូបគ្រប់ប្រភេទមានចំនួន ៤២១ ១៣២ តោន, អង្ករសចម្រុះគ្រប់ប្រភេទមានចំនួន ១០៩ ០១២ តោន និងអង្ករចំហ៊ុយមានចំនួន ៦ ១៣៨ តោន។ ការនាំចេញអង្កររយៈ១០ខែដើមឆ្នាំ២០២០នេះ គឺមានការកើនឡើងប្រមាណ ៧៨ ៣៦៥ តោន ស្មើនឹង +១៧,១១% ដែលធៀបទៅនឹងរយៈពេល១០ខែដើមឆ្នាំ២០១៩ មានចំនួន ៤៥៧ ៩៤០ តោន ។ ដោយឡែក សម្រាប់ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២០ នេះសម្រេចការនាំចេញអង្ករបានចំនួន ៤៧ ៥៣០ តោន ថយចុះចំនួន ១១ ៨២៤ តោន ស្មើនឹង -១៩,៩២% ធៀបទៅនឹងខែតុលា ឆ្នាំ២០១៩ ។
ប្រទេសដែលបានបញ្ជាទិញអង្ករពីកម្ពុជាក្នុងរយៈពេល ១០ខែនេះ មានចំនួន ៦០ ប្រទេស៖ នៅក្នុងសហភាពអ៊ឺរ៉ុបមានប្រទេសចំនួន ២៤ ក្នុងចំណោម២៨ ប្រទេស, ប្រទេសចិន(រួមទាំង កោះហុងកុង, ម៉ាក់កាវ និងតៃវ៉ាន់), ប្រទេសសមាជិកអាស៊ានចំនួន ៦ ហើយនិងនៅទ្វិបដ៏ទៃទៀតចំនួន ២៩ ប្រទេស។ ទន្ទឹមនឹងនេះក៏មានក្រុមហ៊ុនចំនួន ១០ ក្នុងចំណោម ៧២ក្រុមហ៊ុន ដែលបាននាំចេញអង្ករច្រើនជាងគេ ។
សូមបញ្ជាក់ថា៖
ក) ការនាំចេញអង្ករកម្ពុជាក្នុងរយៈពេល ១០ខែដើមឆ្នាំដូចគ្នាប្រៀបធៀបទៅនឹងឆ្នាំ២០១៩ មានកំណើននៅគ្រប់គោលដៅនាំចេញទាំងអស់៖ ១) ការនាំចេញទៅសហភាពអ៊ឺរ៉ុបមានចំនួន ២៤ ប្រទេស មានបរិមាណសរុបចំនួន ១៧៤ ៣៩១ តោនកើនចំនួន ៣២,៥១%, ២) ប្រទេសចិនមានបរិមាណសរុបចំនួន ១៩៤ ៤៥១ តោន កើនឡើងចំនួន ៣៦,២៦%, ៣) បណ្តាប្រទេសសមាជិកអាស៊ានមានបរិមាណសរុបចំនួន ៧១ ៨៨២ តោន កើនឡើងចំនួន ១៣,៤០%, និង ៤) គោលដៅដ៏ទៃទៀត ចំនួន២៩ ប្រទេស មានបរិមាណសរុបចំនួន ៩៥ ៥៨១ តោន បានកើនឡើងចំនួន ១៧,៨៣% ។
ខ) ការនាំចេញស្រូវទៅតាមបណ្តាច្រកនៃខេត្តជាប់ព្រំដែនប្រទេសវៀតណាម សម្រាប់រយៈពេល ៩ខែ២៨ថ្ងៃ ដើមឆ្នាំ២០២០ (មកទល់ថ្ងៃទី ២៨ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២០) មានបរិមាណសរុបចំនួន  ១ ៤២៧ ២២៦ តោន៕SRP

ខេត្តកំពង់ស្ពឺ៖កម្លាំងកងរាជអាវុធហត្ថ លើផ្ទៃប្រទេស និងកម្លាំងកងរាជអាវុធហត្ថខេត្តកំពង់ស្ពឺ សហការជាមួយ រដ្ឋបាលព្រៃឈើកំពង់ស្ពឺ និងអាជ្ញាធរមូលដ្ឋានស្រុកបសេដ្ឋ នៅថ្ងៃទី៣០ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២០ បានចុះបង្ក្រាបទីតាំងរោងម៉ាស៊ីនអាឈើគ្មានច្បាប់អនុញ្ញាតចំនួន ០២ទីតាំង នៅចំណុចភូមិត្រាំងកង់ ឃុំនិទៀន និងនៅចំណុចភូមិព្រៃខ្លា ឃុំពោធិអង្រ្កង ស្រុកបសេដ្ឋ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។

ប្រតិបត្តិការនេះក្រុមសមត្ថកិច្ចបានដកហូត វត្ថុតាងឈើមូល(ប្រភេទចម្រុះ)ចំនួន ៦៨ កំណាត់ ដើម្បីអនុវត្តតាមផ្លូវច្បាប់ផងដែរ៕SRP

ខេត្តសៀមរាប៖ទឹកចិត្តរបស់បងប្អូន ប្រជាការពារ តែងតែចេញជួយការពារសន្តិសុខសណ្ដាប់ធ្នាប់ និងហេតុការណ៍ផ្សេងៗដោយមិនបានគិតពីការនើយហត់នោះឡើយ។

ជាក់ស្ដែងនៅថ្ងៃបុណ្យ អុំទូក ទី១ ៣០ខែតុលាឆ្នាំ២០២០ នៅវេលាម៉ោង៦ល្ងាចដល់ ម៉ោង០៩យប់ បងប្អូនប្រជាការពារ នៅសង្កាត់ស្លក្រាម បានចូលរួមជាមួយជាមួយនគរបាល
សង្កាត់ប៉ុស្ដិ៍ស្លក្រាម ចុះសម្រួល ចរាចរណ៍ នៅចំណុចត្រង់រង្វល់មូលផ្លូវ៦០ម៉ែត្រ សង្កាត់ស្លក្រាម ក្រុងសៀមរាប ដែលជាផ្លូវមួយដ៏ សំខាន់ របស់ខេត្តសៀមរាប ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ប្រជាការពារនិងនគរបាល តែងតែចុះជួយគ្រប់កម្មវិធីបុណ្យជាតិ និង អន្តរជាតិ មិនដែលខកខានឡើយ។
បងប្អូនប្រជាការពារ តែងតែជួយសហការណ៍ ចូលរួមជាមួយកងកម្លាំងគ្រប់ស្ថាប័ន ទោះថ្ងៃឬយប់ពួកគាត់មិនដែលគិតការលំបាកនោះទេ។
សុខចិត្តលះបង់ពេលវេលាជាមួយប្រពន្ធកូន ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ជនទូទៅ នៅក្នុងភូមិឃុំសង្កាត់ស្រុកខេត្ត របស់ខ្លួនឲ្យមានសុខសន្តិភាពល្អ៕SRP

ខេត្តឧត្តរមានជ័យ៖យ៉ាងហោច ណាស់ មនុស្សម្នាក់បានស្លាប់និង ៣ នាក់ទៀតបានរងរបួសធ្ងន់ស្រាលដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។

ហេតុការណ៍បានកើតឡើង លើផ្លូវជាតិនៅចំណុចបង្គោលគឺឡូលេខ៧២ ស្ថិតនៅភូមិទួលព្រិច ឃុំ ថ្លាត ស្រុកអន្លង់វែងខេត្តឧត្តរមានជ័យ នៅថ្ងៃសុក្រ ថ្ងៃទី៣០ខែតុលា ឆ្នាំ ២០២០នេះ បង្កឡើងដោយខ្លួនឯង។
សមត្ថកិច្ចបានដឹងថាករណីនេះ
ជនរងគ្រោះជិះម៉ូតូម៉ាកសេ១២៥សេរី ២០០៣ពណ៌ក្រហមគ្មានស្លាកលេខ ឌុបគ្នា ចំនួន៤នាក់ ក្នុងទិសដៅពីរកើតទៅលិចបើកបរក្នុងល្បឿនលឿនដល់ត្រង់ចំណុចផ្លូវកោង បណ្តាលអោយរេចង្កូតទៅបុកបង្គោលស្លាក
សញ្ញាចរាចណ៍ តាមផ្លូវបាក់ចំនួន១ដើម បណ្តាលអោយមនុស្សស្លាប់និងរបួសតែម្ដង។

ជនរងគ្រោះ៖១ឈ្មោះ ឈឹង ស្រីឃាន ភេទ ស្រី អាយុ ១៤ឆ្នាំ សិស្សសាលា រស់នៅ ភូមិទួលក្រឡាញ់ ឃុំស្រុកអន្លង់វែង រងរបួសធ្ងន់នៅលើដើមទ្រូនិងក្បាល។

២ឈ្មោះ បែន មនោរម្យ ភេទ ប្រុស សិស្សសាលារស់នៅភូមិថ្នល់ទទឹង ឃុំ ស្រុកអន្លង់វែង រងរបួសធ្ងន់។

៣ឈ្មោះ ឃុន ចិត្រា ភេទ ស្រី អាយុ ១៤ឆ្នាំ សិស្សសាលា រស់នៅភូមិកោះថ្មី ឃុំស្រុកអន្លង់វែង ជាអ្នកបើបរម៉ូតូ រងរបួសស្រាល។

៤ឈ្មោះ សាន សៅ នី ភេទ ស្រីអាយុ ១៤ ឆ្មាំ សិស្សសាលា រស់នៅ ភូមិថ្កូវ ឃុំផ្អាវ ស្រុកត្រពាំងប្រាសាទ ខេត្តឧត្តរមាជ័យ រង របួសធ្ងន់ បញ្ជូនមកដល់មន្ទីរពេទ្យបង្អែកស្រុកអន្លង់វែង
បានស្លាប់។ ចំណែកអ្មករបួសបញ្ជូនទៅព្យាលបា ស្រុកអន្លង់វែង៕SRP

ខេត្តសៀមរាប៖ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃនេះ គេសង្កេតឃើញប្រជាពលរដ្ឋ ជាច្រើន បានចូលសម្រុក មកលេងក្នុងក្រុងសៀមរាប ដែលជាថ្ងៃឈប់សម្រាក ពិធីបុណ្យអុំទូកសំពះព្រះខែនិងអកអំបុក។

ជាមួយគ្នានេះដែរ អភិបាលខេត្តសៀមរាប លោកទៀ សីហា បានបញ្ជាក់ផងដែរថា៖ ទិដ្ឋភាពបងប្អូនប្រជាពលរដ្ឋ បានមកលេងខេត្តសៀមរាបយ៉ាងច្រើនកុះករនាព្រឹកនេះ។ សង្ឃឹមថាបងប្អូនប្រជាពលរដ្ឋ និងក្រុមគ្រួសារមកលេងខេត្តសៀមរាប ប្រកបដោយ ភាពសប្បាយរីករាយ ក្នុងអំឡុងពេល ថ្ងៃឈប់សម្រាកនេះ។
អភិបាលខេត្តបន្តថា៖ខ្ញុំបាទតាំងនាមឲ្យអាជ្ញាធរគ្រប់ថ្នាក់ សូមទទូចដល់បងប្អូនប្រជាពលរដ្ឋ ទាំងអស់ មេត្តា កុំភ្លេចនូវ ៤ចំណុច សាមញ្ញៗគឺ៖
1.កុំភ្លេច ត្រៀមយក និងពាក់ម៉ាស់ ឬក្រម៉ា
2.កុំភ្លេច ជែល ឬអាល់កុលលាងដៃ
3.កុំភ្លេច រក្សាគម្លាតសុវត្ថិភាពសង្គម (ចូលរួមការពារការរាលត្បាតនៃជំងឺកូវីដ-១៩)
4.សូមបើកបរដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន ចេះអធ្យាស្រ័យ និងគោរពច្បាប់ចរាចរណ៍។
សូមបញ្ជាក់ផងដែរថា ខេត្តសៀមរាប ជាខេត្តមួយមានប្រាងប្រាសាទនិងរមណីយដ្ឋានជាច្រើន ដែលជាទីកន្លែងកំសាន្តរបស់បងប្អូន ប្រជាពលរដ្ឋ មកលេងកំសាន្តសប្បាយរីករាយ និងថតរូបទុកជាអនុស្សាវរីយ៍ទៀតផង។ ក្រុងខេត្តសៀមរាប ក្រៅពីមានតំបន់ទេសចរណ៍វប្បធម៌ដ៏ល្បីល្បាញ ផងនោះ ខេត្តតំបន់ទេសចរណ៍មួយនេះ ក៏មានសន្តិសុខសណ្ដាប់ធ្នាប់ល្អប្រសើរផងដែរ៕SRP

ខេត្តសៀមរាប៖បុរសម្នាក់ត្រូវបានកម្លាំងនគរបាលចាប់ខ្លួនពាក់ព័ន្ធករណីឃាតកម្ម។    ការចាប់ខ្លួនធ្វើឡើងនៅនៅថ្ងៃទី៣០ខែតុលាឆ្នាំ២០២០ នេះនៅត្រង់ចំណុចខាងកើតភូមិកើតហេតុ ចម្ងាយ១០០០ម៉ែត្រ ដោយកម្លាំងប៉ុស្តិ៍រដ្ឋបាលមោង ដឹកនាំប្រជាការពារ និងសហការ កងរាជអាវុធហត្ថស្រុក។

ជនដៃដល់មានឈ្មោះ ធឿន ធីន អាយុ៣៧ឆ្នាំ នៅភូមិល្វាឃុំមោង ស្រុកស្រីស្នំ ខេត្តសៀមរាប។ ជនរងគ្រោះ មានឈ្មោះ ថូ ធឿភេទ ប្រុសអាយុ៦១ឆ្នាំ ត្រូវជាឪពុកបង្កើតរបស់ជនសង្ស័យមុខរបរ កសិករ រស់នៅភូមិល្វា ឃុំមោង ស្រុកស្រីស្នំ ខេត្តសៀមរាប។

មន្ត្រីនគរបាលបានឲ្យដឹងថានៅថ្ងៃកើតហេតុ ជនសង្ស័យ បានខឹងឪពុកថា ម្តេចក៏ដេកយូរម្ល៉េះ ជនសង្ស័យឮក៏ស្ទុះទៅយកដំបងជ្រុងទៅវាយ ឪពុកពីក្រោយ ចំនួន២ដំបង សន្លប់នៅនិងកន្លែងកើតហេត្។ ជនរងគ្រោះ ត្រូវបានអ្នកសាច់ញាតិ ដឹកទៅមណ្ឌលសុខភាពមោងឃុំមោង ស្រុកស្រីស្នំ ខេត្តសៀមរាប ហើយក៏បញ្ជូនបន្តទៅសង្គ្រោះមន្ទីរពេទ្យបង្អែកស្រុកក្រឡាញ់ ខេត្តសៀមរាប រហូតដល់វេលាម៉ោង ១០ និង ៣០នាទី ទើបដាច់ខ្យល់ស្លាប់។ សាកសពត្រូវបានក្រុមគ្រួសារដឹកយកមកធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណី។ ចំណែកឯជនសង្ស័យ បានរត់គេចខ្លួនបាត់។ ក្រោយចាប់ខ្លួនជនសង្ស័យបានសារភាពថា របស់ជនសង្ស័យថាខ្លួន បានវាយឪពុកបង្កើតពិតប្រាកដមែន។

សូមបញ្ជាក់ថាករណីឃាតកម្ម នេះបានកើតឡើតនៅភូមិល្វា ឃុំមោងស្រុកស្រីស្នំខេត្តសៀមរាប កាលពីថ្ងៃទី២៨ខែតុលាឆ្នាំ២០២០ វេលាម៉ង៩និង៣០នាទី៕SRP

ខេត្តសៀមរាប៖សមត្ថកិច្ចបានអះអាងថាករណីមនុស្ស«ចងក»សម្លាប់ខ្លួន នៅផ្លូវទៅអង្គរវត្ត អតីតគឺជាព្រះសង្ឃ ទើបតែសឹក កាលពីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ។

មន្ត្រីនគរបាលសង្កាត់ស្លក្រាមបានថ្លែងថាហេតុការណ៍បានកើតឡើងនៅវេលាម៉ោង០៤និង៣០នាទីទៀភ្លឺ ថ្ងៃសុក្រ ថ្ងៃទី៣០ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២០ ស្ថិតនៅចំណុចដើមរំដួលផ្លូវទៅអង្គរវត្តខាងត្បូង ចំបក់កំណប់ ភូមិមណ្ឌល៣ សង្កាត់ស្លក្រាម ក្រុងសៀមរាម។

ជនរងគ្រោះឈ្មោះ  ហេង ឈី ភេទប្រុសអាយុ៤១ឆ្នាំ ជនជាតិខ្មែរ  មានស្រុកកំណើតភូមិវត្តបូព៌ ឃុំសាលាកំរើក ស្រុកសៀមរាប ខេត្តសៀមរាប បច្ចុប្បន្នស្នាក់នៅពុំពិតប្រាកដ។

នគរបាលបន្តថាក្រោយការពិនិត្យលើឃើញថា

– ផ្នែកក្បាល ពុំមានស្លាកស្នាមអ្វីទេ

– ផ្នែកក មានស្នាមរឹតកប្រវែង២៥សង់ទីម៉ែ្រត

-ផ្នែកដងខ្លួនពុំមានស្លាកស្នាមអ្វីទេ

-ផ្នែកអវយវះពុំមានស្នាក់ស្នាមអ្វីទេ

– សពចេញទឹកកាម និងលោមកគ៌

នគរបាលបញ្ជាក់ថាជនរងគ្រោះ បានយកខ្សែអង្រឹងប្រវែង២ម៉ែត្រជាប់នឹងអង្រឹងចងដេក ពណ៌ខៀវ យកទៅចងជាប់នឹងដើមរំដួល មានកម្ពស់ចង១.៨០ម៉ែត្រ។ សពមានកម្ពស់ ១.៦៨ម៉ែត្រ  មានពាក់មួកប៉ារ៉ាលើក្បាល ស្លៀកខោសាច់យឺតជើងខ្លី ពណ៌ប្រផេះ ពាក់អាវសាច់ក្រណាត់ដៃខ្លី ការ៉ូ ពណ៌ស ក្រហម អង្រឹងប៉ារ៉ាចងដេកជាប់នឹងដើមឈើធ្វើអត្តឃាត មានកង់១គ្រឿង ពណ៌ផ្កាឈូក ដែលជនរងគ្រោះជិះ នៅក្បែរសព នៅចម្ងាយ១.៨០ម៉ែត្រ។

តាមការពិនិត្យសាកសពខាងលើ ពុំមានស្លាកស្នាម បែកបាក់អ្វីទេ ដែលពាក់ព័ន្ធនិងបទល្មើសឡើយព្រហ្មទណ្ឌ។

តាមការសាកសួរបំភ្លឺពីនគរបាលបេតិភ័ណ្ឌ ដែលបានជិះល្បាត ឃើញសពជនរងគ្រោះ ខាងលើ យកខែ្សអង្រឹងធ្វើអត្តឃាតខ្លួនឯងជាប់នឹងដើមរំដួល ហើយក៏បានរាយការណ៍មកប៉ុស្តិ៍ស្លក្រាម។

សន្និដ្ឋាន  របស់លោកគ្រូពេទ្យ អ៊ិត ឆបឆរត្ន័ បានអោយដឹងថា សពជនរងគ្រោះស្លាប់ដោយសារធ្វើអត្តឃាត(ចងក)។

បើតាមនគរបាលបានបញ្ជាក់ថាសាកសពត្រូវបានសាច់ញាតិ មកទទួលយកធ្វើបុណ្យរួចហើយ។ ទោះយ៉ាងណាករណីនេះសមត្ថកិច្ចនៅមិនទាន់ដឹងមូលហេតុនៅឡើយ៕SRP